zwolus

Dokumenty BBC "Dni, które wstrząsnęły światem"



Największe tragedie w historii i najdonioślejsze naukowe triumfy w ekscytującej serii dokumentalnej, przypominającej te chwile z przeszłości, które zadecydowały o wizerunku współczesnego świata.
Każde z wydarzeń przypomnianych w poszczególnych odcinkach na zawsze zadecydowało o życiu tysięcy ludzi na naszej planecie.

04. Katastrofy Powietrzne - Hindenburg I Challenger
06. Najlepsi Szpiedzy Związku Radzieckiego - Rosenbergowie, Burgess I McLean
08. Zabójstwo Martina Lutera Kinga I Uwolnienie Nelsona Mandeli
10. Atak Na Pearl Harbor
11. Bitwa O Midway
12. Hiroszima
17. O Krok Od Śmierci - Zamach Na Hitlera I De Gaulle'a
19. Zabójstwo Abrahama Lincolna I Zamach W Oklahomie
20. Terroryści W Przestworzach - Lockerbie I Czarny Wrzesień

[VIDEO] 3gp
Codec: mpeg4
Resolution: 176x144
Bitrate: 120

[AUDIO] lektor PL
Codec: mpeg4aac
Bitrate: 48
Sample Rate: 8000 Hz
Channels: 2 (Stereo)

[RUNTIME] ~ 50 min.
[FILESIZE] 58 - 62 MB


04. Katastrofy Powietrzne - Hindenburg I Challenger

Powietrzne Cygaro
Hindenburg wzbudzał powszechny zachwyt. Był cudem ówczesnej techniki. Widok płonącej maszyny stał się przestrogą dla konstruktorów i pasażerów. Sterowce nigdy nie odzyskały dawnej świetności
Latający Titanic w ogniu

To była pierwsza medialna katastrofa stulecia. Dzięki nagraniu radiowemu i zapisowi filmowemu o tragedii wiedział cały świat. Następnym wydarzeniem tej miary była dopie ro katastrofa promu kosmicznego Challenger w 1986 r.

Hindenburg był największym statkiem powietrznym w historii i dumą Trzeciej Rzeszy. Gdyby porównywać jego długość z dzisiejszymi samolotami, to aż trzy boeingi 747 musiałyby stanąć obok siebie, by móc się z nim mierzyć. Kosztował astronomiczną jak na owe czasy kwotę - prawie 4 mln dol. W maju 1937 r. podczas schodzenia do lądowania w Lakehurst w New Jersey na pokładzie maszyny wybuchł pożar i statek spłonął doszczętnie. "Powietrzne cygara" już nigdy nie wróciły do łask konstruktorów i podróżnych.
Twórcą sterowców był hrabia Ferdynand von Zeppelin. W 1895 r. opatentował projekt statku powietrznego wypełnianego gazem lżejszym od powietrza i szybko zabrał się do budowania maszyny swoich marzeń. Pięć lat później tłum gapiów zgromadzony na brzegu Jeziora Bodeńskiego mógł obserwować próbny lot zeppelina oznaczonego symbolem LZ-1 (Luftschiff Zeppelin 1). Pierwszy lot może nie był imponujący
- trwał zaledwie 18 min, a sterowiec wzbił się na wysokość 440 m z prędkością zaledwie 12 km/h. Ale i tak widzowie byli zachwyceni. Przez następne dwadzieścia lat zeppeliny stopniowo ulepszano. Powstało ponad sto projektów. Najistotniejsza korekta to zastąpienie w projekcie LZ-129 łatwopalnego wodoru bezpiecznym helem. Na decyzję niemieckich konstruktorów wpłynęła katastrofa brytyjskiego sterowca R-101 we Francji w 1930 r., w wyniku której żywcem spłonęły 54 osoby.
Budowa nowego zeppelina rozpoczęła się jesienią 1931 r. Prace przebiegały zgodnie z planem i z niecierpliwością czekano na prezentację. Na początku 1933 r. do władzy w Niemczech doszli naziści. Stany Zjednoczone, jedyne wówczas państwo, które dysponowało technologią uzyskiwania helu i posiadało wystarczające zasoby tego gazu, by móc go eksportować, nałożyły embargo na sprzedaż helu Niemcom. To była katastrofa dla konstruktorów nowego zeppelina. Projekt trzeba było zmienić i powrócić do wypełnienia sterowca wodorem. Zastosowano szereg zabezpieczeń, które miały zapobiec wydostaniu się gazu ze zbiorników i powstaniu wybuchowej mieszanki wodoru z tlenem.
Naziści powoli przejmowali kontrolę nad eksploatacją statków powietrznych. Najpierw od pracy odsunięto wybitnego specjalistę i znawcę sterowców, następcę Ferdynanda von Zeppelina, dr. Hugona Eckenera, który nie ukrywał, że nie zgadza się z polityką Hitlera. Jego następcą został Ernst Lehmann. W marcu 1935 r. Hermann Goering powołał państwową firmę Deutsche Zeppelin Reederei, która zarządzała zeppelinami. Na powłoce LZ-127 Graf Zeppelin i LZ-129 Hindenburg pojawiły się swastyki. Początkowo LZ 129 miał nosić imię Hitlera, ale ze względów propagandowych porzucono ten pomysł. Co by powiedziała opinia światowa, gdyby sterowiec Hitler spłonął? Ostatecznie więc statek nosił imię byłego prezydenta Niemiec, Paula von Hindenburga.

Tragedia Challengera
W 1986 r. wydawało się, że podróże kosmiczne niedługo będą czymś tak powszechnym, jak jazda autobusem. Katastrofa Challengera uświadomiła człowiekowi, że kosmosu nie da się tak łatwo podbić.

Wyzwanie rzucone kosmosowi
Zostawili za sobą "pewny grunt Ziemi, aby dotknąć tw arzy Boga" - mówił o astronautach prezydent Ronald Reagan po katastrofie promu kosmicznego Challe nger. Ameryka i cały świat nigdy ich nie zapomną

Floryda. Przylądek Canaveral. Centrum Badań Kosmicznych im. Kennedy'ego, 28 stycznia 1986 roku. Wtorek. Piękny, zimowy poranek. Na specjalnym tarasie widokowym tłum ciekawskich. Każdy chce z bliska zobaczyć start wahadłowca Challanger. Przed telewizorami oddech wstrzymuje Ameryka. Rozpoczyna się końcowe odliczanie: dziesięć, dziewięć, osiem, siedem, sześć... Silniki włączone!... Cztery, trzy, dwa, jeden. Start! Piętnastometrowy kolos z niesamowitą prędkością pnie się w górę. Euforia. Tłum wiwatuje na cześć siedmiu śmiałków, którzy już niedługo rozpoczną kosmiczną wędrówkę. Po 35 sekundach lotu maszyna przekracza prędkość dźwięku. Z Ziemi wygląda jak szybujący w przestworzach ptak. Nagle w 73 sekundzie lotu komputery pokładowe milkną. Na błękitnym niebie pojawia się ogromna chmura dymu i ognia. Challenger rozpada się na kawałki. Przez najbliższe 45 minut jego szczątki spadają do Atlantyku. Ludzie obserwujący katastrofę na żywo i przed telewizorami, są w stanie wypowiedzieć tylko jedno: "O Boże, nie!"
Challenger był pechową maszyną. W 1984 i 1985 r. wstrzymywano jego loty zaledwie na kilka sekund przed startem z powodu wykrytych w ostatniej chwili usterek. Lot, który odbył się w lipcu 1985 r., również nie obył się bez komplikacji. Jedna z rakiet napędowych promu pracowała krócej niż przewidywano, w wyniku czego wahadłowiec wszedł na inną orbitę niż powinien.
Dziesiąty lot Challangera był niefortunny od samego początku. Tak jakby ktoś nie chciał do niego dopuścić. Maszyna miała wzbić się w powietrze 20 stycznia, ale problemy z lądowaniem promu Columbia, który wrócił na Ziemię dopiero 18 stycznia, opóźniły przygotowania do startu Challangera. NASA zapowiedziała, że wahadłowiec wystartuje 25 stycznia. I znowu nic. Tym razem ze względu na złe warunki atmosferyczne. Lot zostaje przełożony na 27 stycznia. Kolejny problem. Na kilka godzin przed startem złamała się śruba mocująca całą konstrukcję. Na domiar złego na miejscu startu nie było inżynierów firmy Rockwell, dostarczający ten sprzęt, którzy mogliby naprawić usterkę. Kontrola lotu nakazuje obcięcie śruby twierdząc, że nie będzie to miało wpływu na start. Technicy NASA mimo wszystko nie dają rady naprawić maszyny na czas i start trzeba znowu odwołać.
Z ogromnego zbiornika zostaje wypompowane paliwo. Agencja przekłada lot na następny dzień, mimo że synoptycy zapowiadają na noc ostre jak na Florydę kilkustopniowe mrozy. Przedstawicieli firmy Morton Thiokol, dostarczającej rakiety nośne do wahadłowca, uważają, że taka pogoda może uszkodzić ich urządzenie. Pod koniec dnia dyrekcja Thiokol pod naciskiem NASA zmienia jednak stanowisko i wyraża zgodę na start. 28 stycznia mimo lodu pokrywającego całą wyrzutnię i niewielkiej awarii zaworu zbiornika z wodorem NASA nie zmienia zdania. Challenger ma wystartować.

06. Najlepsi Szpiedzy Związku Radzieckiego - Rosenbergowie, Burgess I McLean

Szpiedzy z fantazją
Szpiegowali dla Związku Radzieckiego, bo wierzyli, że komunizm jest systemem lepszym od kapitalizmu. Kiedy musieli spędzić resztę życia na wygnaniu w ZSRR, szybko zrozumieli, że niekoniecznie mieli rację
Byli piątką przyjaciół z Cambridge, którzy pokochali marksizm. Byli też najsłynniejszymi sowie ckimi kretami w historii

Było ciepłe piątkowe popołudnie 25 maja 1951 r. Biały sportowy ford kabriolet z piskiem opon zatrzymał się przy nabrzeżu w porcie Southampton, leżącym w południowej Anglii nad kanałem La Manche. Kierujący autem mężczyzna nagle zbladł jak ściana. - Jesteśmy zgubieni. Ten dryblas na rowerze z plecakiem, którego minęliśmy przy wjeździe do portu, jest oficerem Scotland Yardu, udającym turystę - powiedział do swego towarzysza szeptem, jakby bał się, że ktoś ich może podsłuchać.
- Od wyjazdu z wypożyczalni samochodów w Londynie ciągle widzisz jakieś zagrożenia. Albo weźmiesz się w garść, albo się rozdzielamy. Teraz opanuj się, bo musimy spokojnie wejść na statek - powiedział stanowczo drugi mężczyzna. Obydwaj wysiedli w takim pośpiechu z auta obok zacumowanego przy nabrzeżu parowca Falaise, że kiedy wbiegali po trapie na pokład, jeden z robotników portowych krzyknął do nich, że zostawili otwarte drzwi. - Wracamy w poniedziałek - odkrzyknął przez ramię jeden z mężczyzn. Ale nie wrócili ani w poniedziałek, ani żadnego innego dnia. Swojej ojczyzny, Anglii, nie mieli zobaczyć już nigdy.

Opiekunowie
Przedstawicielowi armatora na statku wylegitymowali się fałszywymi paszportami. Ich prawdziwe nazwiska brzmiały: Guy Burgess i Donald Maclean. Nie mieli pojęcia o tym, że znał je dobrze urzędnik armatora na Falaise. Był bowiem oficerem KGB zainstalowanym od lat w Anglii pod legendą byłego holenderskiego marynarza. Teraz stanowił jedno z wielu ogniw specjalnych łańcucha rozpiętego na trasie Londyn - Moskwa. Zadaniem tych "specjalistów", pełniących oficjalnie różne zawody i różne funkcje, było bezpieczne doprowadzenie dwójki uciekinierów do stacji docelowej, stolicy Związku Radzieckiego. Gdyby przed doholowaniem na teren Rosji Sowieckiej uciekinierów dopadły ich zachodnie służby specjalne, zadaniem "opiekunów" było zlikwidowanie zbiegów. Bo ci dwaj jako ludzie szpiegujący od wielu lat dla Związku Sowieckiego znali zbyt wiele tajemnic KGB, by można ich było zostawić przy życiu. I ryzykować, że poddani brutalnemu i wyrafinowanemu praniu mózgów w "pokojach zwierzeń" wszystko wyśpiewają.
Burgess i Maclean byli członkami najważniejszej siatki szpiegowskiej XX wieku. Wspólnie z trzema innymi zdrajcami - Anthonym Bluntem, Johnem Cairncrossem i najsłynniejszym z nich, Kimem Philbym - tworzyli Piątkę Wspaniałych z Cambridge. Wszyscy zostali zwerbowani jeszcze w latach 30. przez radzieckie NKWD, przekształcone w późniejsze KGB, w czasie studiów na Uniwersytecie Cambridge.
Wstępny werbunek prowadzili lewicowi wykładowcy szacownej brytyjskiej uczelni. Później do akcji wkraczali oficerowie służb sowieckich, którzy wprowadzali młodych adeptów w arkana szpiegowskiego rzemiosła. Większość z Piątki przyciągnęło do szpiegostwa ekskluzywne tajne Stowarzyszenie Apostołów. Jego członków łączyły dwie tajemnice: po pierwsze - pokochali marksizm, po drugie - byli homoseksualistami. Powstałe na tym tle związki osobiste wykorzystywali potem w działalności wywiadowczej. W całej Piątce jedynie Philby'ego interesowały wyłącznie kobiety (był czterokrotnie żonaty), trójka była zdeklarowanymi gejami, zaś Maclean - biseksualistą.

Wschodząca gwiazda
Donald Duart Maclean (ur. 1913 r.) był synem prawnika, członka Izby Gmin, który w 1917 r. otrzymał tytuł szlachecki. Maclean junior jako potomek uprzywilejowanej rodziny miał zapewniony dostęp do studiów w Cambridge. Tam właśnie wielu studentów z tzw. najlepszych domów zetknęło się z marksizmem i komunizmem. Tam zwerbowano Macleana do sowieckiego wywiadu, kiedy był na drugim roku romanistyki. Wtedy też napisał głośny artykuł opublikowany w uniwersyteckim magazynie, w którym twierdził, że grube ryby społeczeństwa kapitalistycznego "robią ludziom wodę z mózgu", forsują gospodarkę wolnorynkową jako fałszywą drogę do powszechnego dobrobytu. Później jednak ukrywał skrzętnie swoje lewicowe poglądy po to, by w 1935 r. zdać egzamin do brytyjskiego ministerstwa spraw zagranicznych (Foreign Office).

Szpiegowali dla Związku Radzieckiego, bo wierzyli, że komunizm jest systemem lepszym od kapitalizmu. Kiedy musieli spędzić resztę życia na wygnaniu w ZSRR, szybko zrozumieli, że niekoniecznie mieli rację

Życie za komunizm
Sprawa Rosenbergów do dziś budzi emocje. Juliusz i Ethel dla jednych byli zdrajcami, którzy przekazali plany bomby atomowej w ręce wroga, dla drugich ofiarami "amerykańskiego faszyzmu". Czy za to, co zrobili, zasłużyli na krzesło elektryczne?
Prawdziwa historia Rosenbergów musiała zaw stydzić niejednego scenarzystę thrillerów. Jest tu wątek miłosny, szpiegowski, rodzinny, są dowy - wszystko skąpane w wielkiej polityce.

Czerwiec 1953 roku, nowojorskie więzienie Sing Sing. Cela śmierci. Ethel Rosenberg leży skulona na brzegu łóżka. Brzęk kluczy. Otwierają się drzwi. Ukazuje się w nich strażniczka. Kobieta budzi skazaną. Po chwili do celi wchodzi prokurator.
PROKURATOR: Proszę darować, że nie powiem pani "dzień dobry".
ETHEL: Chce pan powiedzieć, że przynosi mi złą wiadomość?
PROKURATOR: Nie inaczej. Sąd Najwyższy utrzymał swoje poprzednie decyzje, a pan prezydent odrzucił prośbę pani i jej małżonka o ułaskawienie. Stało się to pół godziny temu. Oto treść depeszy z Białego Domu...
Tak rozpoczyna się dramat Leona Kruczkowskiego "Juliusz i Ethel". Publiczność zgromadzona w Teatrze Kameralnym w Warszawie płakała. Halina Mikołajska jako Ethel i Tadeusz Kondrat jako Juliusz swoją grą zachwycili nawet członków Biura Politycznego KC PZPR. Brawo bił sam I sekretarz, towarzysz Bolesław Bierut. Premiera sztuki odbyła się 9 maja 1954 roku, niecały rok po egzekucji Rosenbergów. Chociaż widzowie i krytycy byli zachwyceni, sztuka doczekała się zaledwie trzech inscenizacji. Stała się jednak niespodziewanie nawet dla samego autora polskim towarem eksportowym. Dramat został przetłumaczony m.in. na chiński, arabski, jidysz i fiński. Tragiczne losy amerykańskich szpiegów prezentowano na scenach całego świata. Kruczkowski poruszony głośnym procesem i śmiercią Rosenbergów postanowił przedstawić szerszej publiczności tragedię "męczenników o pokój" - jak w komunistycznej nowomowie nazywano amerykańskich szpiegów.
To był niewielki, ale istotny polski wkład w kampanię propagandową rozpętaną przez Moskwę przeciwko Stanom Zjednoczonym, mającą ukazać ten kraj jako miejsce, gdzie morduje się niewinnych ludzi. Sprawa Rosenbergów budziła protesty na całym świecie. O ułaskawienie skazanych zabiegał papież Pius XII. Nadaremnie.
Rosenbergowie byli potomkami rosyjskich Żydów. Oboje urodzili się i wychowali w Nowym Jorku i oboje byli zagorzałymi komunistami. W wieku 16 lat Juliusz wstąpił do Młodzieżowej Ligi Komunistycznej działającej przy New York City College. Swoją przyszłą żonę poznał na jednym z zebrań. Pobrali się w 1939 r. Juliusz rok później został cywilnym pracownikiem armii amerykańskiej, gdzie odpowiadał za sprzęt radarowy.
Zwolniono go w 1945 r. Jako powód podano przynależność do organizacji komunistycznej. Do pracy szpiegowskiej na rzecz Związku Radzieckiego Rosenbergów zwerbował Gaik Owakimian, rezydent NKWD w Nowym Jorku, prowadzący działalność szpiegowską pod przykrywką Amtorgu, radzieckiego przedsiębiorstwa handlowego.
Do komórki zajmującej się bronią jądrową zostali przeniesieni w 1944 r., kiedy brat Ethel David Greenglass został mechanikiem w Los Alamos w Nowym Meksyku, gdzie prowadzono prace nad budową pierwszej bomby atomowej.

08. Zabójstwo Martina Lutera Kinga I Uwolnienie Nelsona Mandeli

Martin Luther King miał marzenie, żeby mieszkać w kraju, w którym biali i czarni żyją razem w zgodzie. O to, by ten sen się ziścił, walczył całe życie. I za to marzenie zginął.
W dniu pogrzebu Martina Luthera Kinga zamknięte były sklepy, banki, szkoły i giełda. Opóźniono ceremonię rozdania Oscarów i rozegranie otwierających sezon meczów bejsbolu. Na dwie godziny zatrzymały się nawet działające na okrągło stoły do ruletki w Las Vegas.

10. Atak Na Pearl Harbor

Przyczyny
Podczas trwania II Wojny Światowej, Japonia zaczęła atakować Chiny, zajmując ich tereny. To godziło w interesy Stanów Zjednoczonych, które w 1922 roku wyraźnie określiły swoje strefy wpływów w Chinach. Postawiono więc ultimatum Japonii, które nakazywało opuszczeniu wojsk japońskich terenów chińskich. Atak na Pearl Harbor

Władze uznały jednak to żądanie za niemożliwe do spełnienia. Poza tym już we wrześniu 1940 roku podpisano tak zwany "Pakt Trzech" inaczej nazywany osią Belin-Rzym-Tokio. Była to jawna współpraca pomiędzy państwami Hitlera i Mussoliniego a Japonią.

Przebieg
Dnia 7 grudnia 1941 roku flota japońska złożona z 6 lotniskowców (z 360 samolotami), 2 pancerników, 2 ciężkich krążowników, jednego lekkiego krążownika, 9 niszczycieli, 10 okrętów podwodnych i 8 zbiornikowców pod dowództwem admirała Isoroku Yamamoto i szefa oddziału operacji sił morskich admirała Chuichi Nagumo dokonała ataku na amerykańską bazę wojskową w Pearl Harbor (Hawaje). Atak był bezprecedensowy, bowiem Japonia nie wypowiedziała wcześniej wojny Stanom Zjednoczonym, a Waszyngtonie trwały dyplomatyczne rozmowy między przedstawicielami Japonii a USA. Po osiągnięciu dogodnej pozycji do ataku z lotniskowców japońskich wystartowały samoloty atakując znajdujące się w porcie okręty amerykańskie i stojące na pasach startowych samoloty. W Pearl Harbor znajdowało się akurat 9 krążowników, 20 niszczycieli, 5 okrętów podwodnych, 8 pancerników oraz 49 innych jednostek, na lotniskach zaś 387 samolotów. Ponieważ część załogi znajdowała się na urlopach, względnie w koszarach, już pierwszej japońskiej fali uderzeniowej (51 samolotów nurkujących, 40 torpedowych, 49 bombowców i 43 myśliwce) udało się zaskoczyć Amerykanów.

Dopiero druga fala uderzeniowa złożona ze 171 samolotów (81 bombowców nurkujących, 54 bombowców i 36 myśliwców), napotkała dość silny ogień dział przeciwlotniczych z amerykańskich okrętów. Starty Amerykanów były ogromne: zatonęły 3 pancerniki, a 1 wywrócił się; pozostałe zostały poważnie uszkodzone. Morze pochłonęło również 3 krążowniki, 3 niszczyciele i 5 innych okrętów. Około 150 samolotów (z tego 75 na ziemi) przestało istnieć. Zginęło około 2400 żołnierzy, a ponad 1200 zostało rannych. Zwycięstwo Japonii kosztowało ją zaledwie 29 samolotów i 6 okrętów podwodnych (w tym 5 tzw. lilipucich) oraz 50 ludzi.

Konsekwencje
Jeszcze tego samego dnia, to jest 7 grudnia 1941 roku Stany Zjednoczone wypowiedziały wojnę Japonii. Zaczęła się prawdziwa wojna o zasięgu światowym, gdyż dotychczasowe akcje miały miejsce głównie w Europie. Po wypowiedzeniu wojny, odezwały się sojusze: Niemcy i Włochy stanęły po stronie Japonii, Stany Zjednoczone więc siłą rzeczy znalazły się w przeciwnym obozie z Wielką Brytanią i Związkiem Radzieckim.

11. Bitwa O Midway

Bitwa lotniczo-morska w czasie II wojny światowej, stoczona 4 czerwca 1942 pomiędzy okrętami japońskimi a amerykańskimi, w pobliżu atolu Midway na Oceanie Spokojnym, zakończona taktycznym zwycięstwem amerykańskim. Uznawana jest umownie za punkt zwrotny w wojnie na Pacyfiku, ponieważ inicjatywa działań militarnych przeszła na stronę amerykańską.

12. Hiroszima

6 sierpnia 1945 startująca z wyspy Tinian superforteca B-29 Enola Gay lotnictwa USA zrzuciła na miasto 4-tonową uranową bombę atomową Little Boy.

W chwili ataku w Hirosimie mieszkało 275 tysięcy ludzi, oprócz tego stacjonował tam 40-tysięczny garnizon wojskowy. Bombę zrzucono na śródmieście miasta (celem był most Aioi - podobno najbardziej charakterystyczny punkt w mieście, w który załodze bombowca było łatwiej celować). Wybuchła o godzinie 8:16:02 na wysokości 580 metrów z siłą około 15 kiloton trotylu zabijając natychmiast 78 100 mieszkańców i ciężko raniąc 37 424. 13 983 osób uznano za zaginione, a dziesiątki tysięcy zostało napromieniowanych lub odniosło inne obrażenia.

Był to pierwszy w historii atak z użyciem broni nuklearnej. Drugi miał miejsce trzy dni później na Nagasaki.

17. O Krok Od Śmierci - Zamach Na Hitlera I De Gaulle'a

Zamach Na Hitlera
Zamach 20 lipca był nieudanym zamachem stanu, którego częścią była próba zamachu na życie Adolfa Hitlera. Próbowali go dokonać 20 lipca 1944 oficerowie Wehrmachtu pod przywództwem pułkownika Clausa von Stauffenberga. Oprócz niego uczestniczyli w nim m.in. generał Ludwig Beck, Carl Goerdeler, Alfred Delp i wielu innych, w tym marszałek polowy Erwin von Witzleben. Marszałek polny Erwin Rommel i Günther von Kluge mogli być uczestnikami spisku, na pewno zaś zostali z jego powodu zmuszeni do popełnienia samobójstwa.

Według planu, Stauffenberg miał podłożyć bombę zegarową obok siedzenia Hitlera podczas narady w kwaterze führera zwanej Wilczym Szańcem koło Kętrzyna na Mazurach i natychmiast polecieć do Berlina, aby dowodzić powstańczym wojskiem. Ustalono już skład nowego rządu, z Beckiem jako głową państwa (choć większość spiskowców miała nadzieję na przywrócenie w przyszłości monarchii Hohenzollernów) i Goerdellerem jako kanclerzem. Strategiczny plan przejęcia władzy po śmierci Hitlera znany był jako Operacja Walkiria, tzn. operacji wojskowej przewidzianej do stłumienia masowych wystąpień robotników przymusowych na obszarze Rzeszy. Po przejęciu władzy miano przystąpić do rokowań z aliantami o zawieszenie broni.

Ze względu na nieprzewidziane przez spiskowców okoliczności Hitler przeżył wybuch. Jako że dzień był wyjątkowo upalny, narada na której Hitler miał być zabity miała miejsce w baraku, a nie w samym bunkrze, w którym temperatura mogła dochodzić do ponad 40?C. Stauffenberg zdołał też uzbroić tylko jedną z dwóch bomb i nie umieścił tej nieuzbrojonej w teczce, gdyby ją włożył najprawdopodobniej także uległa by zniszczeniu na skutek czego Hitler zginąłby, nawet gdyby została ona przesunięta za nogę stołu (patrz niżej). Zamachowiec zażądał miejsca w pobliżu führera argumentując to słabym słuchem. Ponieważ był okaleczony wskutek ciężkich ran odniesionych w Tunezji w 1943 roku uznano, że prośba jest uzasadniona i spełniono ją. Stauffenberg postawił teczkę z bombą, po czym opuścił pokój konferencyjny. Na nieszczęście dla zamachowców jeden z adiutantów uczestniczących w naradzie potknął się o teczkę i przestawił ją obok dębowej podpory stołu, która osłoniła Hitlera od bezpośrednich skutków wybuchu. Gdyby teczka znajdowała się na swoim miejscu, Hitler zginąłby. Wybuch zniszczył salę konferencyjną, zabijając lub ciężko raniąc 7 osób. Pozostałych 17 uczestników narady (włącznie z Hitlerem) odniosło lżejsze rany i kontuzje. Stauffenberg dowiedział się o porażce dopiero w Berlinie.

Zakładając że Hitler nie żyje, Stauffenberg i Haeften polecieli do Berlina by spotkać się z resztą spiskowców w Bendler-Block. Ze względu na nieporozumienie, generał Friedrich Olbricht nie rozpoczął Operacji Walkiria natychmiast po zamachu na Hitlera, więc przewrót zacząć się mógł dopiero cztery godziny później, po przybyciu Stauffenberga.

Spiskowcom nie udało się przejąć kontroli nad radiostacjami, więc wieści o tym, że Hitler przeżył zamach dotarły do Berlina. Żołnierze, którzy pierwotnie wykonywali rozkazy Stauffenberga odmówili ich dalszego spełniania, doprowadzając do końca przewrotu. Nie udało się zlikwidować przywódcy NSDAP i kanclerza III Rzeszy, jak też wzniecić ogólnoniemieckiego powstania. Niemal natychmiast wierni mu paladyni rozpoczęli kontrakcję. Na rozkaz dowódcy Armii Rezerwowej gen. Ernsta Friedricha Fromma przywódcy spisku, Claus von Stauffenberg, Friedrich Olbricht, Albrecht Mertz von Quirnheim i Werner von Haeften zostali schwytani i w nocy z 20 na 21 lipca rozstrzelani przez pluton egzekucyjny, choć wielu, w tym Hitler, uważało, że rozstrzelano ich tak szybko dlatego, żeby nie zdradzili nazwisk innych członków spisku. Hitler rozpoczął czystki, które zakończyły się egzekucją niemal pięciu tysięcy przeciwników jego reżimu na mocy wyroków sądów ludowych (Volksgerichte).

Obecnie w Niemczech członków spisku uznaje się za bohaterów.

Zamach na De Gaulle'a
Jak kontrowersyjną postacią był gen. Ch. de Gaulle, świadczy fakt dokonania trzydziestu jeden udokumentowanych, nieudanych zamachów na jego życie. Miał wrogów wśród prawicy, lewicy oraz centrum. Najgroźniejsze zamachy zostały dokonane na tego "wielkiego Francuza" w okresie jego prezydentury. Najbardziej zaciekłymi wrogami prezydenta byli ludzie z OAS (Tajnej Organizacji Wojskowej), która powstała w Algierii i zamierzała nie dopuścić do przyznania niepodległości temu
państwu. Po przyznaniu Algierii niepodleglości OAS oskarżyła de Gaulle'a o zdradę interesów Francji i postanowiła go zgładzić. 8 września 1961 r. został dokonany nieudany zamach na prezydenta i jego żonę Yvonne, kiedy udawali się z Paryża do swojej posiadłości wiejskiej. 22 sierpnia 1962 r. ludzie z OAS ponownie podjęli próbę
zgładzenia tego polityka. Podczas powrotu do zamiejskiej rezydencji został ostrzelany prezydencki konwój. Prezydent zranił się kawałkiem szkła ze stłuczonej szyby. Zamachowcy zostali schwytani i otrzymali surowe kary. Został wykonany wyrok śmierci na podpułkowniku lotnictwa Jean Marie Bastien-Thiry'e. Należy zaznaczyć, że ów oficer dwa lata wcześniej został udekorowany przez prezydenta Krzyżem Rycerskim Legii
Honorowej.

19. Zabójstwo Abrahama Lincolna I Zamach W Oklahomie

Spośród 43 prezydentów USA czterech zostało zamordowanych w okresie sprawowania urzędu. Listę tych, którzy zginęli od kuli zamachowca, otwiera Abraham Lincoln (ur. 1809), zastrzelony 14 kwietnia 1865 r., w kilka miesięcy po wybraniu go na drugą kadencję.

To był 19 kwietnia 1995 roku - doskonały, słoneczny, wiosenny poranek w Oklahomie. Kontrastująca z doskonałym błękitem nieba żółta ciężarówka Ryder ostrożnie przemierzała ulice centrum Oklahoma City. Chwilę po 9 pojazd zatrzymał się na miejscu parkingowym przez budynkiem Alfreda P. Murraha, kierowca wysiadł z kabiny ciężarówki i spokojnie odszedł. Kilka minut później - o 9:02 rozpętało się piekło, gdy śmiercionośny 1,8-kilogramowy ładunek wyleciał w powietrze z tak dużą siłą, że zniszczył doszczętnie jedną trzecią siedmiopiętrowego budynku.

20. Terroryści w przestworzach: Lockerbie & Czarny Wrzesień

Lockerbie
W styczniu 2001 r. w Camp Zeist w Holandii dwóch oskarżonych wysłuchało przed szkockim sądem wyroku w sprawie, którą pułkownik Muammar Kadafi kupował Libii miejsce we wspólnocie narodów. Dwaj libijscy agenci zostali skazani na dożywocie za zamach na samolot PanAm nad szkocką miejscowością Lockerbie w 1988 r. Zginęło 270 osób.

Czarny Wrzesień
Od przejęcia władzy w 1969 r. Kadafi popierał akcje zbrojne Organizacji Wyzwolenia Palestyny, a szczególnie jej najgroźniejszego odłamu - Czarnego Września, odpowiedzialnego m.in. za masakry pasażerów izraelskich linii lotniczych El Al w Wiedniu i Rzymie.