zwolus

Dokumenty Discovery "Godzina zero" (Zero Hour)



Wprowadzenie

Są takie godziny i minuty, które zmieniają bieg historii - gdy każda sekunda, każde słowo i każda decyzja przepełnione są olbrzymim napięciem i mają wpływ na losy nie tylko jednego narodu, ale także całej ludzkości.

Często mówi się, że nie miesiące czy lata starannie planowanych działań, ale właśnie takie niezwykłe godziny, w sposób najbardziej istotny zmieniają naszą rzeczywistość. Mimo że chwile te przechodzą do historii, najczęściej nie znamy ich dokładnego przebiegu i nie zdajemy sobie sprawy z doniosłości zachodzących w ich trakcie zdarzeń i podejmowanych decyzji.

"Godzina zero" ("Zero Hour") to cykl programów, który bada cztery obfitujące w wydarzenia godziny. Każdy odcinek przedstawia trzymającą w napięciu historię ostatniej godziny poprzedzającej wybrane największe katastrofy w historii świata. Mamy więc dziesięciokrotnie silniejszą od wybuchu w Hiroszimie eksplozję nuklearną w Czarnobylu, tragedię ze szkoły Columbine, która wstrząsnęła światem w 1999 r., przerażający atak gazem sarin w Tokio z 1995 roku i wreszcie wydarzenia z 11 września, które na zawsze zmieniły oblicze oraz nasze postrzeganie świata.


GODZINA ZERO SERIA 1
Masakra w gimnazjum Columbine High
Katastrofa w Czarnobylu
Terror w Tokio
Ostatnia godzina lotu 11

GODZINA ZERO SERIA 2
Schwytanie Saddama Husajna
Zabójstwo króla kokainy
Zamach bombowy na Bali
Zamach bombowy w Oklahoma City
Zatonięcie promu Estonia
Zamach na Papieża

GODZINA ZERO SERIA 3
Strzelanina w Hollywood
Operacja "Pewna śmierć"
Masakra na dworze królewskim w Nepalu
Lima
Porwanie samolotu do Marsylii
Spadająca gwiazda - Columbia



STRZELANINA W COLUMBINE HIGH SCHOOL

Rano 20 kwietnia 1999 roku dwóch uczniów weszło do swojej szkoły w West Denver w stanie Kolorado. Pod płaszczami mieli ukrytą broń, bomby i granaty. W ciągu zaledwie 16 minut zabili dwunastu szkolnych kolegów i jednego nauczyciela, ranili 21 osób.

Początkowo wszystko wskazywało na to, że Eric Harris i Dylan Klebold to dwóch przygnębionych nastolatków, którzy postanowili się zemścić. Jednak nie było to porywcze i impulsywne działanie, jak większość aktów zemsty. Harris i Klebold planowali swoją akcję przez ponad rok. Na podstawie informacji z Internetu konstruowali ładunki wybuchowe. Podczas śledztwa okazało się, że celem chłopców było osiągnięcie sławy poprzez zabicie jak największej liczby ludzi, a ich szkoła okazała się wspaniałym celem.

W tygodniach poprzedzających tragiczne wydarzenia chłopcy wyładowywali swoją nienawiść do społeczeństwa na stronach internetowych i w pamiętnikach. Przechwalali się na filmach wideo, że chcą być sprawcami "...jak największej liczby ofiar śmiertelnych w historii USA...".

Harris i Klebold zamierzali podłożyć ładunki wybuchowe ukryte w workach marynarskich w stołówce w czasie lunchu. Bomby, wyposażone w urządzenia zegarowe, miały wybuchnąć w określonym czasie. Uzbrojeni zamachowcy mieli czekać na parkingu na przerażonych uczniów i nauczycieli uciekających z budynku szkoły.

Chłopcy pozostawili więcej bomb w samochodach. Te miały wybuchnąć, kiedy na miejscu tragedii pojawią się karetki pogotowia. Harris i Klebold zostawili także bomby pułapki na polu położonym kilka kilometrów od szkoły, aby odwrócić uwagę policji i straży pożarnej. Na szczęście, ładunki w stołówce nie wybuchły. Podczas eksplozji życie mogłoby stracić prawie 600 uczniów i pracowników szkoły.

Przebieg tragicznych wydarzeń w szkole został odtworzony na podstawie informacji ze szkolnych kamer telewizji przemysłowej, nagrań rozmów telefonicznych z policją i pogotowiem ratunkowym oraz relacji prasowych.

Więcej



CZARNOBYL

Wczesnym rankiem 26 kwietnia w 1986 roku potężna eksplozja rozsadziła czwarty reaktor elektrowni atomowej w Czarnobylu. Przyczyn tej największej w historii katastrofy atomowej było kilka. To kombinacja naruszenia procedur zawodowych, błędów technicznych, braku łączności oraz nieprzestrzegania odpowiednich środków bezpieczeństwa.

Do wybuchu doszło podczas rutynowego testu sprawdzającego, czy turbiny wytwarzają wystarczającą ilość energii potrzebną do pracy pomp chłodzących w przypadku spadku mocy reaktora, zanim zostanie uruchomiony rezerwowy generator napędzany silnikiem diesla. Podczas sprawdzania awaryjnego wyłączenia, reaktor wymknął się spod kontroli, niczym olbrzymi czajnik, który gotuje się bez wody. Wybuch, który nastąpił, można było obserwować z odległości kilku kilometrów.

Eksplozja zerwała ważącą jedną tonę pokrywę reaktora. W temperaturze ponad 2000°C stopiły się pręty paliwowe. Zapalił się reaktor grafitowy. Podczas szalejącego pożaru stopił się rdzeń reaktora. Radioaktywne produkty rozszczepienia wydzieliły się prosto do atmosfery. Chmura śmiercionośnych substancji zawisła nad Skandynawią i Europą. Dotarła nawet do Szkocji.

W wyniku eksplozji i wkrótce po niej śmierć poniosło 31 strażaków i pracowników elektrowni w Czarnobylu. Szacuje się, że od 1986 roku zmarło ponad 2500 mieszkańców okolicznych terenów, a tysiące osób nadal ma poważne problemy ze zdrowiem z powodu wystawienia na wysokie promieniowanie. Z zagrożonych terenów Ukrainy ewakuowano 3,5 miliona ludzi, ale ponad 5 milionów nadal mieszka w miejscach skażonych promieniowaniem.

Po pierwszej ewakuacji do Czarnobyla przywieziono z powrotem tysiące ludzi. W kolejnych miesiącach po eksplozji prowadzone były prace mające na celu ograniczenie skutków promieniowania. Wiele osób pracowało bez odpowiednich ubrań ochronnych. Reaktor został szczelnie zamknięty w olbrzymim, betonowym sarkofagu. Jednak proces oczyszczenia terenu potrwa jeszcze wiele lat i pochłonie ogromne sumy pieniędzy.

Więcej
oraz
Więcej



11 WRZEŚNIA

Rankiem 11 września 2001 roku Stany Zjednoczone przeżyły jeden z najokrutniejszych ataków terrorystycznych w historii kraju. Cztery pasażerskie samoloty odrzutowe zostały tuż po starcie porwane przez członków al-Kaidy i skierowane na wyznaczone cele w Nowym Jorku i Waszyngtonie. W atakach zginęło prawie 2800 osób, a setki zostały ciężko ranne.

Dwa samoloty uderzyły w wieżowce World Trade Centre w Nowym Jorku. Na miejscu śmierć ponieśli pasażerowie i załogi samolotów oraz część ludzi pracująca w tych budynkach. Ci, którym udało się przeżyć atak, próbowali uciekać schodami awaryjnymi, schodząc w dół nawet po 70 pięter. Po drodze mijali strażaków, którzy dzielnie wspinali się w górę z ciężkim sprzętem, aby gasić ogień. Wówczas nikt nie zdawał sobie sprawy, że pożaru nie da się opanować, a oba wieżowce wkrótce runą.

Na ulicach ludzie z przerażeniem patrzyli, jak z okien wieżowców wyskakują zdesperowane ofiary ataku. Podczas pożaru olbrzymia ilość paliwa samolotowego osłabiła stalowe szkielety budynków, które w wysokiej temperaturze nie były w stanie utrzymać betonowych podłóg i sufitów. Cały świat z przerażeniem obserwował, jak dwa wieżowce zawaliły się, a ludzie walczyli o życie, uciekając przed chmurą duszącego pyłu i walącego się gruzu. Jak tylko kurz osiadł, rodziny i przyjaciele z niecierpliwością oczekiwali na wiadomości o losie swoich bliskich.

W samolocie, który rozbił się o budynek Pentagonu, siedzibę Departamentu Obrony USA, zginęły 184 osoby. Z pokładu samolotu linii United Airlines, lot 93, pasażerowie dzwonili do swoich bliskich. Podjęli nawet desperacką próbę przejęcia kontroli nad porwaną maszyną. Samolot rozbił się w polu, zabijając wszystkie 40 osób na pokładzie. Bohaterskie wysiłki pasażerów sprawiły, że nigdy nie osiągnął celu zamierzonego przez porywaczy.

Więcej



ROZPROSZENIE GAZU SARIN W TOKIO

20 marca 1995 roku Tokio przeżyło jeden z najokrutniejszych ataków terrorystycznych w historii Japonii. W porannych godzinach szczytu terroryści z sekty Aum Shinrikyo (Najwyższa Prawda) rozproszyli sarin w tunelach tokijskiego metra, narażając około 5 tysięcy osób na działanie śmiertelnie groźnych oparów.

Pięciu członków sekty Aum wsiadło do zatłoczonych pociągów metra i upuściło na podłogę paczki z płynnym sarinem, owinięte w gazety i plastykowe torebki. Potem przekłuli paczki ostrym końcem parasoli i wysiedli z pociągów. Niektórzy z nich ubrani byli w chusty i maski, które chroniły ich przed oparami sarinu podczas ucieczki z miejsca zbrodni.

Sarin to bojowy środek trujący wynaleziony przez nazistów w latach 30. ubiegłego wieku. Jest 20 razy groźniejszy od cyjanowodoru, czyli kwasu pruskiego. Dłuższe przebywanie w oparach sarinu może prowadzić do omdleń, paraliżu, śpiączki, niewydolności krążenia i dróg oddechowych. Jest bezbarwny, bezwonny i pozbawiony smaku. To oznacza, że pierwsze oznaki, że stało się coś złego, można zaobserwować dopiero, kiedy ofiary zaczynają wykazywać charakterystyczne objawy, takie jak trudności w oddychaniu i łzawiące oczy.

Tokijskie szpitale nie były przygotowane na przyjęcie takiej liczby ofiar zamachu terrorystycznego. Personel medyczny miał mało doświadczenia w leczeniu pacjentów zatrutych sarinem. Niektórzy z pasażerów metra sami narażali własne życie pomagając innym. Sto trzydzieści pięć osób z personelu medycznego zostało rannych z powodu braku sprzętu ochronnego i nieznajomości metod odkażania.

W wyniku ataku zmarło 12 osób, a ponad 3 tysiące zostało rannych. Wiele osób nadal cierpi na schorzenia związane z działaniem sarinu, takie jak uszkodzenia mózgu, trudności z oddychaniem czy depresję. Sekta Aum (Najwyższa Prawda) przyznała się do przeprowadzenia zamachu w tokijskim metrze. Terroryści, którzy brali udział w akcji zostali skazani na śmierć lub dożywocie.

Więcej



SCHWYTANIE SADDAMA HUSAJNA
19:26 - 20:26 - 13 grudnia 2003 roku

"Gdzie jest Saddam Husajn?" - to pytanie zadawali sobie wszyscy przez kolejne tygodnie po upadku Bagdadu. W końcu obława, która rozpoczęła się w ogniu bomb, po ośmiu miesiącach zakończyła się bez oddania ani jednego strzału.

W operacji "Czerwony świt" brało udział 600 żołnierzy z wojsk kawaleryjskich, artyleryjskich, inżynieryjnych, powietrznych i sił specjalnych z 4. dywizji piechoty USA. Żołnierze otoczyli dwa wytypowane przez wywiad amerykański miejsca o kryptonimach "Rosomak 1" i "Rosomak 2", niedaleko wsi Ad Dawr. W żadnym z tych miejsc nie znaleziono Husajna.

W końcu żołnierze znaleźli zbiegłego dyktatora ukrywającego się w głębokiej na 2,5 metra dziurze w ziemi obok małej, dwuizbowej lepianki z błota na owczej farmie nad rzeką Tygrys. Po drugiej stronie rzeki wznosiły się pełne przepychu pałace byłego dyktatora. Ziemianka Husajna była dziurą głęboką na 2,5 metra z miejscem do leżenia i odpowietrznikiem, aby dyktator mógł oddychać. Całość zamaskowano cegłami i ziemią.

Schwytany niczym szczur w pułapce, Saddam poddał się bez walki, mimo że miał przy sobie pistolet. Ten 66-letni były dyktator miał długą czarno-siwą brodę i rozczochrane, czarne włosy. W ziemiance znaleziono dwa karabiny AK-47 i 750 tysięcy dolarów w banknotach studolarowych.

Więcej



ZABÓJSTWO KRÓLA KOKAINY
13:59 - 14:45 - 2 grudnia 1993 roku

Swoją karierę przestępczą Pablo Escobar rozpoczął już w wieku nastoletnim jako złodziej samochodów na ulicach Medellín. Potem zajął się handlem kokainą i pod koniec lat 70. ubiegłego wieku stworzył olbrzymie imperium narkotykowe.

U szczytu swej kariery w biznesie narkotykowym Escobar znalazł się na siódmym miejscu w rankingu najbogatszych ludzi świata magazynu Forbes. Prowadził ekstrawaganckie życie. Kupował pełne przepychu rezydencje, miał prywatne zoo, kilka samolotów, helikoptery, samochody, a nawet osobistą armię.

Kolumbijskie siły rządowe już raz schwytały Escobara i zawarły z nim umowę, po to by trafił do więzienia. Było to jednak więzienie, które Escobar zbudował sam dla siebie. Przypominało górskie luksusowe sanatorium, z którego Escobar nadal prowadził swoje narkotykowe interesy.

W 1992 roku rząd Kolumbii usiłował przenieść Escobara do prawdziwego więzienia, ale ten uciekł. Po raz kolejny rozpoczęto zakrojony na szeroką skalę pościg. Tym razem Stany Zjednoczone zaoferowały Kolumbii pomoc.

Podczas ucieczki Escobar zabijał wszystkich, którzy próbowali go ścigać: kolumbijskich policjantów, agentów z amerykańskich sił specjalnych i członków samoobrony obywatelskiej Los Pepes. Zginął podczas strzelaniny na dachu jednej ze swych kryjówek, do której zwabiono go, wykorzystując jego żonę i dzieci. Miejsce pobytu Escobara ustalono na podstawie rozmowy telefonicznej, podczas której przestępca protestował przeciwko sposobom traktowania jego rodziny.

Escobar uwięziony na dachu swojego schornu. Zostaje śmiertelnie postrzelony w trakcie próby ucieczki.

Więcej



ZAMACH BOMBOWY NA BALI
22:10 - 23:10 - 12 października 2002 roku

Ciąg tragicznych zdarzeń zapoczątkował wybuch małej bomby ukrytej w plecaku zamachowca samobójcy, który spustoszył wnętrza baru Paddy. Ranni i przerażeni ludzie natychmiast uciekli na ulicę. Zrobili dokładnie to, czego oczekiwali terroryści.

Kilka sekund później druga, ważąca ponad tonę i dużo silniejsza bomba, którą ukryto w białej ciężarówce, wybuchła przed klubem Sari. Siła eksplozji zrównała z ziemią budynek klubu, pozostawiając lej o głębokości prawie jednego metra.

Pożar ogarniał kolejne budynki popularnej dzielnicy Kuta, pełnej klubów nocnych i dyskotek. Dziesiątki ofiar zamachu doznały bardzo poważnych poparzeń. Wszędzie leżały porozrywane na strzępy ciała turystów. Miejscowy szpital nie był w stanie udzielić pomocy wszystkim potrzebującym.

Według oficjalnych danych w zamachu zginęły 202 osoby, głównie turyści w wieku 20. i 30. lat, którzy spędzali wieczór w jednym z dwóch barów. Ponad 300 osób zostało ciężko poparzonych lub rannych.

Więcej



ZAMACH BOMBOWY W OKLAHOMA CITY
08:02 - 09:02 - 19 kwietnia 1995 roku

Tego tragicznego dnia, około godziny 9, wielu rodziców odprowadzało dzieci do przedszkola mieszczącego się w budynku federalnym Murraha. Nikt nie przypuszczał, że dojdzie do takiej tragedii.

Wypożyczona ciężarówka wypełniona ponad 3 tonami materiałów wybuchowych eksplodowała, zrównując z ziemią dziewięciopiętrowy budynek. Cały świat patrzył z przerażeniem, jak przez kolejne dwa tygodnie ekipy ratunkowe wyciągały z gruzów ciała 168 ofiar, w tym 19 dzieci.

Siedemdziesiąt minut po wybuchu policjant stanowy z Oklahomy zatrzymał Timothy'ego McVeigha za jazdę bez tablicy rejestracyjnej. McVeigh został aresztowany za nielegalne posiadanie broni. Dwa dni później, tuż przed zwolnieniem, McVeigh został rozpoznany i oskarżony o udział w zamachu bombowym.

McVeigh przygotował zamach opierając się o opis podobnego ataku z "Dzienników Turnera", rasistowskiej powieści, którą miał przy sobie podczas aresztowania. Na dzień zamachu, który miał być aktem zemsty, wybrał drugą rocznicę oblężenia sekty Gałąź Dawidowa na ranczo koło Waco w Teksasie.

Sąd uznał Timothy'ego McVeigha winnym udziału w spisku mającym na celu użycie broni masowego rażenia, użycia tej broni, zniszczenia własności rządowej za pomocą materiałów wybuchowych i popełnienia 8 morderstw pierwszego stopnia, każde za jednego z 8 agentów federalnych, którzy znaleźli się pośród 168 ofiar wybuchu. McVeigh został skazany na karę śmierci. Egzekucję za pomocą śmiercionośnego zastrzyku wykonano 11 czerwca 2001 roku.

Więcej



ZATONIĘCIE PROMU ESTONIA
00:48 - 01:48, 27 września 1994 roku

Prom Estonia o długości 150 metrów wypłynął ze stolicy Estonii, Tallina, na wzburzone wody Morza Bałtyckiego. W przeciwieństwie do innych promów samochodowych kursujących na tej trasie, Estonia pokonywała fale o wysokości ponad 15 metrów z maksymalną prędkością. Po sześciu godzinach rejsu prom znalazł się na morskim dnie, na głębokości 75 metrów.

Pierwszym sygnałem o niebezpieczeństwie był zgrzyt metalu trącego o metal. Był to dźwięk wydawany przez źle skonstruowane zamki na otwieranym dziobie, które pękały pod ciśnieniem uderzających fal. W końcu dziób oderwał się od statku, odsłaniając wejście na pokład dla samochodów, gdzie natychmiast wdarła się woda, która przechyliła prom. Był to początek serii tragicznych wydarzeń, które ostatecznie sprowadziły prom na dno morza.

Bez ostrzeżenia, statek gwałtownie przechylił się w prawo o 20 stopni, a potem zwiększył przechył aż do 85 stopni. Spadające urządzenia mogły zgnieść pasażerów. Przy takim nachyleniu statku nikt nie był w stanie się przemieszczać. Ci, którzy mieli przeżyć znajdowali się w tej chwili na górnym pokładzie. Nadmierny przechył promu uniemożliwiał spuszczenie łodzi ratunkowych . Wkrótce prom zniknął wśród fal, w morskich otchłaniach.

Więcej



ZAMACH NA PAPIEŻA
16:17 - 17:17, 13 maja 1981 roku

13 maja 1981 roku papież Jan Paweł II został postrzelony z bliska, kiedy stał w otwartym papamobile na placu Świętego Piotra. Strzelał do niego 23-letni Turek, Mehmet Ali Agca. Agca został obezwładniony przez stojącą w tłumie zakonnicę, która uniemożliwiła mu ucieczkę.

Papież został postrzelony w prawą rękę, brzuch i kość krzyżową. Lekarzom udało się uratować Jana Pawła II, ponieważ kule nie uszkodziły kluczowych dla życia narządów. Trzy dni po zamachu Papież publicznie przebaczył Agcy i poprosił wiernych, aby "modlili się za mojego brata (Agcę), któremu ja szczerze wybaczam".

Ojciec Święty był przytomny podczas jazdy do szpitala i modlił się do Matki Boskiej Fatimskiej. Wierzył, że to ręka Marii Dziewicy uchroniła go przed śmiercią. Później, podczas podróży do Portugalii, Jan Paweł II umieścił tragiczny pocisk na obrazie Matki Boskiej Fatimskiej.

Dwa lata po zamachu Jan Paweł II odwiedził więzienie, gdzie przebywał Agca i odbył z nim prywatną rozmowę. Później Papież poprosił o ułaskawienie Agcy, którego sąd udzielił w 2000 roku. Agca powrócił do Turcji. Trafił z powrotem do więzienia za udział w politycznym spisku na życie dziennikarza jednej z tureckich gazet.

Więcej



Strzelanina w Hollywood
08:58 - 09:58, 28 lutego 1997

To był dzień, w którym ulice spłynęły krwią. Policjanci znaleźli się na linii ognia, gdy otoczeni rabusie zaczęli do nich strzelać.

Larry Phillips Junior (26) i Emil Matasareanu (30) nie byli nowicjuszami w świecie przestępczym. Obu określano jako samotników, przy czym Phillips był wprawnym oszustem z Denver, posiadającym żonę i dwójkę małych dzieci, a Matasareanu – niespełnionym programistą, wychowanym w ośrodku psychiatrycznym prowadzonym przez jego matkę.

Zanim nadszedł feralny dzień, w którym wkroczyli do placówki Bank of America przy Laurel Canyon Boulevard, obaj mieli już za sobą liczne napady z bronią, w wyniku których ukradli ponad 1,5 miliona dolarów z banków i opancerzonych ciężarówek.

Zainspirowani napadem na bank pokazanym w filmie "Gorączka" - film ten znaleziono w ich domu - napastnicy jak zwykle byli doskonale przygotowani: mieli ze sobą cały arsenał broni automatycznej i nabojów przeciwpancernych ze stalowymi kolcami. Obaj zażyli fenobarbital, lek na padaczkę, który opóźnia sygnały przekazywane do mózgu i spowalnia ruchy ciała. Dzięki temu mogli zachować spokój podczas strzelaniny.

Aby ochronić swoje ciało, Phillips sporządził swoistą "zbroję", łącząc kilka kevlarowych kamizelek. Wersja Matasareanu była słabiej dopracowana, nie zakrywała rąk i nóg.

28 lutego 1997 roku wyszli z oddziału Bank of America przy Laurel Canyon Boulevard po dokonaniu kradzieży 300 000 dolarów. Ubrani całkowicie na czarno, wyglądali groźnie.

W scenie niczym z hollywoodzkiego filmu akcji zasypali czekających na nich policjantów gradem kul. Ci schronili się za radiowozami i budynkami. W starciu z taką bronią pistolety Beretta 9 mm, używane przez policję z Los Angeles, były praktycznie nieskuteczne.

Krwawą rzeź zakończyło dopiero przybycie uzbrojonych w broń przeciwpancerną jednostek antyterrorystycznych.

Phillips zginął z własnej ręki, Matasareanu wykrwawił się na śmierć na miejscu po dwudziestu dziewięciu celnych strzałach policji. Napastnicy stali się jedynymi ofiarami śmiertelnymi, jedenastu policjantów i kilku cywilów odniosło obrażenia.

Śmierć Matasareanu budzi wiele kontrowersji. Krytykowano policjantów z Los Angeles za to, że nie zezwolili na udzielenie pomocy medycznej na miejscu zdarzenia. Rodzina złożyła pozew o umyślne spowodowanie śmierci, który został ostatecznie wycofany.

Więcej



Operacja "Pewna śmierć"
06:00 - 07:00, 10 września 2000

Sierra Leone to kraj zniszczony przez trwającą tam w latach 90. ubiegłego wieku wojnę domową, która przyniosła wiele ofiar śmiertelnych. Armia Sierra Leone (SLA) została zdziesiątkowana po tym, jak niektórzy jej żołnierze przyłączyli się do grup rebeliantów. Brytyjskie powietrzne siły specjalne - SAS, znalazły się w Sierra Leone częściowo po to, aby pomóc odzyskać żołnierzy, którzy zdezerterowali.

West Side Boys to ugrupowanie zbrojnych rebeliantów, którego przywódcą był "brygadier" Foday Kallay, były oficer armii i notoryczny morderca. Ugrupowanie, będące pozostałością brutalnej wojny domowej, paraliżowało Sierra Leone w latach 90., rekrutując nowych członków poprzez uprowadzanie i szkolenie dzieci. Ich kryjówki znajdowały się w niedostępnej dżungli, a broń kupowali za pieniądze uzyskane z "krwawych diamentów" - kamieni sprzedawanych w celu finansowania działań rebeliantów i wojny domowej. Diamenty płaciły też za spożywane przez nich ogromne ilości alkoholu, marihuany i heroiny.

25 sierpnia 2000 roku 11 członków Royal Irish Regiment wraz z łącznikiem Armii Sierra Leone zostało schwytanych w Occra Hills, które stanowiło terytorium ugrupowania West Side Boys.

Pojawiało się wiele pytań o przyczyny, dla których brytyjscy żołnierze znaleźli się w tym miejscu. Armia utrzymywała, że jej żołnierze pojawili się tam w celu wcześniej ustalonej współpracy z jordańskimi jednostkami pokojowymi. Pozostaje jednak przypuszczenie, że przeprowadzali misję wywiadowczą, którą wojsko pragnęło trzymać w tajemnicy przed ONZ, lub na którą wyruszyli na własną rękę.

Dwa dni po schwytaniu zakładników Kallay zaczął wysuwać żądania. Chciał między innymi dymisji rządu Sierra Leone i uwolnienia swoich towarzyszy. Po pięciu dniach negocjacji uwolniono młodszych rangą członków grupy brytyjskiej.

Nie było wątpliwości, że pozostali zakładnicy byli zagrożeni - w międzyczasie zostali poddani "pozorowanej egzekucji". Porucznik Musa Bangura, oficer łącznikowy, był traktowany jeszcze bardziej brutalnie. Gdy grupa została uratowana po siedemnastu dniach piekła, był on bliski śmierci z powodu regularnych pobić do nieprzytomności.

Od początku wiadomo było, że operacja Barras - nazywana również przez biorących w niej udział operacją "Pewna śmierć" - była bardzo ryzykowna i mogła przynieść wiele ofiar. W przeciwieństwie do działań z ukrycia, dobrze znanych żołnierzom SAS, operacja Barras była atakiem frontalnym. W przypadku ich zauważenia helikoptery stałyby się łatwym celem dla uzbrojonych po zęby rebeliantów. Powodzenie operacji i uwolnienie zakładników zależały od doskonałej koordynacji, szybkości i zaskoczenia.

130 komandosów z pułku spadochroniarzy, osłanianych przez 70 żołnierzy SAS, zaatakowało o świcie. W ciągu 20 minut wszyscy zakładnicy zostali uratowani i byli w drodze do brytyjskiego statku czekającego w stolicy, Freetown.

Ostre starcie między SAS i 200 członkami ugrupowania rebeliantów skończyło się co najmniej 25 ofiarami śmiertelnymi spośród ugrupowania West Side Boys i schwytaniem ich 18 członków oraz przywódcy, Fodaya Kallaya.

Jeden brytyjski komandos zginął, a 12 zostało rannych. Pomimo ofiar dowódcy wojskowi okrzyknęli misję spektakularnym sukcesem. Chociaż pierwotnym celem misji było uwolnienie zakładników, a celem drugorzędnym schwytanie Kallaya, dzięki tej operacji ugrupowanie West Side Boys zostało kompletnie rozbite.

Więcej



Masakra na dworze królewskim w Nepalu
19:57 - 20:57, 1 czerwca 2001

Nepalska rodzina królewska sprawowała rządy nad swoim królestwem przez 200 lat. Uznawano ich za półbogów. Wszystko zmieniło się w mgnieniu oka podczas pamiętnego przyjęcia w królewskiej rezydencji. Z powodów, których być może nigdy nie poznamy, następca tronu zmienił się z rozsądnego królewskiego dziedzica w rozwścieczonego i bezlitosnego mordercę. Jego czyny wywołały chaos w całym kraju.

Nepalczycy czcili i szanowali monarchów, a nawet postrzegali ich jako bogów żyjących wśród ludzi. Przez ponad 200 lat Nepalem rządziła dynastia Szahów. Na początku lat 90. król Nepalu, Birendra, wprowadził w kraju demokrację.

Następca tronu, lojalny, postępowy, wykształcony w angielskim Eton College książę Dipendra był ulubieńcem swego narodu. Oczekiwano, że po objęciu tronu będzie kontynuować demokratyczne reformy zapoczątkowane przez swojego ojca.

W nocy 1 czerwca 2001 roku, jednym niespodziewanym i przerażającym posunięciem książę Dipendra wymordował swoją rodzinę. Trzynastu członków rodziny królewskiej zginęło lub zostało rannych podczas przyjęcia w pałacu, po otrzymaniu strzału z bliskiej odległości. Książę, sprawca tej rzezi, został proklamowany królem gdy leżał w szpitalu podłączony do aparatury utrzymującej go przy życiu.

Panowanie Dipendry trwało zaledwie dwa dni zanim nastąpiła jego śmierć, jednak wydarzenia prowadzące do wyniesienia księcia na tron wstrząsnęły krajem i doprowadziły naród na skraj zniszczenia.

Szok i niedowierzanie, że szanowany książę mógł popełnić tak straszliwą zbrodnię przeciwko własnej rodzinie i krajowi, stały się pożywką dla całego mnóstwa teorii spiskowych powstających na temat masakry. Niektóre z tych teorii pozostały żywe do dziś.

Niektórzy spekulowali, że w noc masakry książę pokłócił się ze swoją kochanką Devyani, której nie wolno mu było poślubić. Inni widzieli winowajcę w narkotykach i alkoholu, od których książę nie stronił tej pamiętnej nocy.

Jednak większość podejrzewała rebeliantów maoistowskich lub królewskiego brata, Gyanendrę, który był jedynym członkiem rodziny nieobecnym podczas kolacji, i który ostatecznie objął splamiony krwią tron. Podejrzenia padły na niego pomimo faktu, że jego żona została ciężko ranna w masakrze.

Masakra wywołała chaos w delikatnej sytuacji politycznej Nepalu. Chaos ten trwa do dziś.

Więcej



LIMA

W rezydencji ambasadora Japonii w Limie rebelianci przetrzymują 72 zakładników. Po 129 dniach siły bezpieczeństwa dokonują szturmu na budynek.



PORWANIE SAMOLOTU DO MARSYLII
16:20 -17:20, 26 grudnia 1994

Rok 1994, samolot 8969 Air France zostaje uprowadzony przez czterech algierskich terrorystów Uzbrojonej Grupy Islamistów (AIG). Na lotnisku w Marsylii porywacze żądają paliwa oraz wydania pozwolenia na lot do Paryża. Na pokładzie samolotu znajdują się ładunki wybuchowe a zamachowcy grożą ich zdetonowaniem nad stolicą Francji. Celem negocjatorów i jednostek ratowniczych jest zatrzymanie porywaczy w Marsylii. Program pokazuje sprawnie przeprowadzony szturm jednostki antyterrorystycznej francuskiej żandarmerii narodowej GIGN, opanowanie samolotu i uwolnienie zakładników. To dokładna rekonstrukcja dramatycznych wydarzeń i kulisy akcji ratowania 170 pasażerów przez francuskich komandosów. Była to jedna z najważniejszych operacji wymierzonych przeciwko terrorystom w historii. Samolot Air France miał być częścią misji samobójczej porywaczy i służyć jako bomba. Jak pokazały siedem lat później tragiczne wydarzenia w Nowym Jorku pomysł z Marsylii stał się częścią ataków terrorystycznych 11 września.





Spadająca gwiazda - Columbia
08:00:18 - 09:00:18, 1 luty 2003

Rekonstrukcja ostatnich chwil przed lądowaniem promu kosmicznego Columbia. Kulisy jednej z największych tragedii w historii podróży kosmicznych.

[VIDEO] 3gp
Codec: mpeg4
Resolution: 176x144
Bitrate: 120

[AUDIO] lektor PL
Codec: amr_nb
Bitrate: 48
Sample Rate: 8000 Hz
Channels: 1 (Mono)

[RUNTIME] ~ 46min.
[FILESIZE] ~ 45MB

odbyciak

wez niektore np. ten prom kolumbia i czarnobyr na inny serwes plx

__________________
http://img.userbars.pl/111/22084.jpg
http://img.userbars.pl/108/21476.gif